فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٠٩ - نقطه اختلاف ميان دو گروه

فرزند گرامى امام، حضرت سجاد(عليه السلام)، به هنگام دعا، درباره ياران رسول خدا(صلى الله عليه وآله) دعايى دارد كه به ترجمه بخش نخست آن مى پردازيم:

«بارالها درباره ياران محمد(صلى الله عليه وآله) به ويژه آنان كه با او به نيكى همدمى نمودند، و به خوبى از آزمون به درآمدند، و دوشادوش او پيكار و در يارى او شتاب كردند و به ديدارش شتافتند و در پذيرش دعوت او بر يكديگر پيشى مى گرفتند و فرمان او را بردند و به جان پذيرفتند و در راه گسترش اسلام از زن و فرزند خود گذشتند، تا جايى كه در اين راه با پدران و فرزندان مشرك، جنگيدند، و به كمك او به پيروزى دست يافتند. آنان سرشار از محبّت پيامبر بودند و در اين راه به داد و ستدى بى زيان با خدا اميد داشتند».[١]

با توجه به اين آيات و تاريخ قطعى غزوات پيامبر و سخنان دو امام بزرگوار، ديگر نمى توان شيعه را متهم كرد كه معتقد به كفر صحابه و الحاد آنان است، بلكه بر عظمت مجموع معترف بوده و مطابق آيات گذشته و سخنان پيشين، داورى مى كند.

نقطه اختلاف ميان دو گروه

اختلافى كه ميان اماميه و ديگران هست، مسأله ديگرى است و آن اين كه: آيا همه افرادى كه به حضور رسول خدا(صلى الله عليه وآله) رسيدند و چند روز در كنار او بودند، به لباس عدالت مزين گشتند و ديگر تا پايان عمر، خلافى از آنان سر نزده است؟ يا اين كه ياران رسول خدا(صلى الله عليه وآله) به سان تابعان (كسانى كه پيامبر را نديده ولى ياران